Πήγα στην Αθήνα το τετραήμερο.
Είμαι απ' την Αθήνα.
Δεν ξέρω ρε παίδες αλλά μελαγχόλησα πολύ.
Κάποτε γλυκειά μελαγχολία, κάποτε αβάσταχτη.
Οι φίλοι δε μιλούσαν για πράγματα καινούρια ή ξένα. Όχι. Κάναν τις ίδιες γνώριμες συζητήσεις, όπως όταν ήμουν κι εγώ μαζί τους.
Και τους άκουγα χαρούμενος όσο δεν πάει.
Μα μετά έφυγα πάλι.
Ξέρω. Ο τόπος που αφήνεις, αν τον αγαπάς κιόλας, εξιδανικεύεται.
Αλλά εγώ μελαγχόλησα.
Γλυκά ίσως!
Θα περάσει!
Όλα καλά!

trash

Άργησα να γράψω λιγάκι.
Πολλά συνέβησαν από τότε.
Δυο σκέψεις μου μόνο.
Πρώτο
Σ' αυτή τη "γιορτή" της αυτοδιοίκησης, δυστυχώς δεν ανατράπηκε τίποτα. Ούτε άλλαξε τίποτα. Κάτι κουνήθηκε εδώ κι εκεί αλλά λίγα πράματα.
Όταν οι Λαρισαίοι βρίζουν το δήμαρχό τους και τον επανεκλέγουν,
όταν οι ανεγκέφαλοι Θεσσαλονικείς (κατά το μάλλον οι εκ Πόντου) ξαναβγάζουν τον θεόσταλτο και λαοπρόβλητο Ψωμιάδη,
οι Χολαργιώτες Νικολάου,
κι άλλοι πολλοί,
σκατά στα μούτρα μας.
Κι έχεις τους μπλε να θριαμβολογούν. Καλά κάνουν ρε φίλε! Αφού βγαίνουμε στους δρόμους για την παιδεία κι όχι μόνο, κι απ' την άλλη τους ξαναψηφίζουμε (όχι εγώ), σκατά στα μούτρα μας!
Κι αν υπάρχουν "φαινόμενα" Τσίπρα ή Μπουτάρη, είναι λόγω νιάτων και κρασιών αντίστοιχα. )Ωραία τα κρασά του κυρ-Γιάννη, δε λέω!)

Δέφτερο!
Κάτι κινείται στην παιδεία
Κάτι.
Έστω και λίγο.
Σήμερα οι μαθητές μας απέχουν.
Αύριο κατάληψη.
Ντρέπομαι που ήρθα σχολείο σήμερα.
Αύριο θα απεργήσω.
Ως πότε θα μείνει απόρθητο το καστράκι του σκατοταγιέρ;
Δε μασάει αυτή.
Ως κατσίκα, ούτε ταραμά!
Μια κουβέντα μόνο
Όποιος δεν ξέρει να κάνει τη δουλειά του,
να πάει ΣΠΙΤΙ του!

Για ένα θρύλο, που έγινε θρύλος μετά το θάνατό του...

If you dig it, do it. If you really dig it, do it twice!

20 Σεπτέμβρη 1973, μία μέρα πριν την παρουσίαση του τρίτου του άλμπουμ "I got a name", ο Jim Croce σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχμα σε ηλικία 30 χρονών.
30 χρονών μα ήδη στην Αμερική οι ήχοι του μαγεύουν. Οι μελωδίες του ταξιδεύουν σ' όλο τον κόσμο.
Εγώ τον άκουσα από τον πατέρα μου. Τον αγάπησα λες και τον άκουγα χρόνια...Αξίζει να έχετε στη δισκοθήκη σας τα άλμπουμ του!


Στον Jim

Επιστροφή στα θρανία

Και νά 'μαστε λοιπόν πίσω στις Σέρρες!
Ω ναι ω ναι!
Και τι να γράψεις και τι να πεις!
Να πεις για το Πόρτο Χέλι με τα κουμπάρια!
Να πεις για το απίστευτο ταξίδι - διάσχιση της ανατολικής Αργολιδοαρκαδίας!
Να πεις για την ανασοκόφτρα Μάνη!
Να πεις για τον Αγιόκαμπο!
Να πεις για το Πήλιο!
Να πεις να πεις!!
Παραγεμίσαν οι μπαταρίες μας!
Καλός κι ο Σεπτέμβρης.
Χόρτασα και τους φίλους μου... (πεινάω κι άλλο!)
Τίποτα παραπάνω...

Νά 'μαστε καλά.
Καλό φθινόπωρο. Καλά καρύδια.

Το κυάλι του Κροάτη

Μετά από παρότρυνση φίλου, αδράχνω την ευκαιρία να σας αναλύσω την σουδαιότατη και άγνωστη έννοια της φράσεως: "από δω παν κι άλλοι".

Δυστυχώς ουδείς γνωρίζει ότι η φράση είναι: "Από Dopan κυάλι".

Εξηγώ...

Κατά τον τρομερό κι ανατριχιαστικό Α' παγκόσμιο πόλεμο που τόσα δεινά επέφερε στις ψυχές του σύγχρονου κόσμου (...από μαλακία καλά πάμε!), ο κολονέλος (ή κολωνέλος, από κώλος + έλος = πλαταγιασμένος κώλος) Miroslav Dopan, Κροάτης, παιδί του 'Αξονα, για να περνά απαρατήρητος παρατηρώντας τον εχθρό, άλειψε με λάσπη, ποτάσσα και λαρδί τους έμπροσθεν φακούς του ματογυαλίου του, δημιουργώντας έτσι την πιο πρωτότυπη ευρεσιτεχνία της εποχής. Με τον τρόπο αυτό, ο παρατηρών, κατάλληλα παραλλαγμένος, φαινόταν σαν απολίθωμα Ιουρασικής περιόδου και δη αποκρουστικό! Ο εχθρός δε μέσα από το κυάλι, φαινόταν τετραδιάστατος, με λεπτομέρεια που άγγιζε τα 1024 επί 768!

Ο Dopan τραυματίστηκε από Γαλλικά πυρά, χάνοντας το ένα του πόδι και αφού αποστρατεύτηκε, άνοιξε στο Zagreb μαγαζί με είδη φωτογραφίας, κυάλια και φακούς. Κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, τον τόσο σπαραχτικά άγριο και αναπάντεχα κατ.... (πάρτε το μαλάκα από δω ρεεε...), ο στρατός προμηθευόταν κυάλια απ' το μαγαζί του Dopan.

Από κει κι η φράση "Απο Dopan κυάλι"

Άγνωστη Ελλάδα...

Λέει τώρα ο κόσμος "πατείς με, πατώ σε". Τι είναι αυτά! Για τ' όνομα του Θεού!

Θα εξηγήσω.

Η φράση κρατά από την τουρκοκρατία και είναι "Πατής μ' Επατός"

Ο Άνθιμος Πατής, οπλαρχηγός, δευτεροπαλλίκαρο του Κίτσου Τζαβέλλα, γεννήθηκε στην Ξάνθη το 50 (1750). Τον έφερε στον κόσμο η Φροσάρα η αλανιάρα, που έκανε αγάπη μου σουξέ στα πανηγύρια ω-ω. Πολέμησε τον Καραμούζ πασά στα Γαργαλάκια το 1776, ηττήθηκε και τον κρέμασαν ανάποδα στην πλατεία.

Ο Αχμέτ Αχμάντ Επάτ (ή Επατός εξελληνισμένα), ήταν πρωτοπαλλίκαρο του Καραμούζ πασά. Ήταν αυτός που κρέμασε τον Πατή στην πλατεία στα Γαργαλάκια. Πρίν τον αποκάμει τονε ρώτησε: "Γιατί ωρέ καλέ, με πας κόντρα ε;" Κι ο Πατής απάντησε με την αλησμόνητη φράση: "Γιατί σε γουστάρω!"

Από τότε, όταν δυο λούγκρες, η μια Ρωμιά κι άλλη Τούρκα εγουστάροντασενεν, ο κόσμος λέει "Πατής μ' Επατός".

Γερά χαστούκια

Λίγο να χαμηλώσουν οι τόνοι...
Το μόλις 10 μηνών αδερφάκι μιας μαθήτριάς μας, πνίγηκε από φυστίκι. το άφησαν για λίγα δευτερόλεπτα μόνο του.
ΓΑΜΩ ΤΟ ΔΗΛΑΔΗ...
Φίλος και συνάδελφος, μοναδικός ντράμερ και κρουστός, πάει. Καρδιά...
ΓΑΜΩ ΤΟ ΔΗΛΑΔΗ...
Και νά 'σου στη Βέροια ο Άλεξ...
Έλεγα να μη γράψω τίποτα, αλλά!Αλλά!